در باب بیرون کار کردن خانم ها دیشب جایی بحث شد. من از قدیم الایام موافق کارکردن همسرم بودم و اصلا در همین محیط کار هم با او آشنا شدم. با این حال یکی از دوستان دیشب اشاره ای کرد که دور از واقعیت نبود و آن اینکه زنان نباید به ریاست برسند که اگر رسیدند دیگر همسر و زندگی فراموششان می شود و اولویت اول را حتی بر خلاف میل باطنی خودشان به کار می دهند. دیدم چندان بیراه هم نمی گوید. خیلی ها را دیده ام که تا وقتی کارمندی معمولی بوده اند سرشان به زندگی شان گرمتر بود اما پس از اندکی رشد اولویت زندگی شان تغییر کرد. نمی دانم شاید این در طبیعت زن ایرانی باشد. در میان آنانی که من می شناسم بر این طریق اکثرا یا طلاق گرفته اند یا آنکه زندگی سالم و شادی ندارند.

تا الان در هزار مطلب از زن ایرانی دفاع کردم. در قضاوت خود آنها را هم ببینید.