بین الملل نویسی در مطبوعات اصلا کار راحتی نیست. اقبال طیف مخاطبان مطبوعات ابتدا به مسایل داخلی-سیاست خارجی-حوادث و ورزش است و بعد روزنامه را وسیله ای می کنند برای پاک کردن شیشه و کمتر کسی را می توان یافت که به صفحات بین الملل اقبالی نشان دهد. از همین روست که اهمیت صفحات بین الملل در میان مدیران مطبوعات هم بسیار پایین است و بخصوص در مطبوعات دولتی کمتر مدیری را می توان یافت که به اهمیت موضوعات و اتفاقات بین الملل آگاهی داشته باشد و بخواهد آن را در صفحه یک خود برجسته کند. این موضوع البته برای بین الملل نویس ها کمی دردناک است چه آنکه زحمتی که برای اخبار این صفحه کشیده می شود نه تنها کمتر از صفحات بی محتوا و پرتلکس داخلی نیست بلکه اتفاقا چندبرابر و گاه صدبرابر هم هست. خیلی ها حتی دوستان روزنامه نگاری را دیده ام که فکر می کنند صرف مترجم بودن برای کار در سرویس بین الملل کافی است. هنرترجمه اگرچه بسیار لازم است و فراوان به کار می آید و اصولا نمی توان خبرنگار بین الملل را بدون توانایی ترجمه تصور کرد اما به جز آن درک مسایل بین الملل فارغ و فراتر از درک توده های مردم هم دیگر توانایی لازم برای خبرنگار حوزه بین الملل است. این امر هم تنها با تمرین- استاد دیدن و مطالعه فراوان میسر است.

اولویت مردم در مطالعه روزنامه همان است که ذکر کردم اما من بین الملل نویس هم وظیفه ای دوچندان و سخت دارم تا بتوانم با درآوردن صفحاتی جذاب شوق و ذوق مخاطب برای مطالعه صفحه ام را دوچندان کنم. کاری سخت است که اگر آسان بود وضع صفحات بین الملل این نبود که مخاطب عام حتی نیم نگاهی هم به آن نیندازد. بین الملل نویس مطبوعات هم بسیار نایابند و بیشتر شاهد حضور مترجمانی قهار در این حوزه هستیم تا خبرنگارانی که صاحب تفکر و ایده باشند.