در همه انتخابات هایی که در نظام جمهوری اسلامی تاکنون برگزار شده است همواره بر این اصل تاکید شده که این انتخابات مهمترین انتخابات است. درعالم واقع این اهمیت نمی تواند دلیلی داشته باشد جز آنکه کشور هرسال با تهدیدات بیشتری مواجه است.

نکته دیگری که تقریبا در همه انتخاباتها بر آن تکیه شده است تاکید بر لزوم ناامید کردن دشمن است. انتخاباتی را سراغ ندارم که رسانه های حکومتی بر این امر تاکید و اصرار نکرده باشند که دشمن را ناامید کنید یا اینکه دشمنان منتظر شرکت  نکردن مردم در انتخابات هستند تا چنین کنند و چنان کنند.

همه آنانی هم که در صدا و سیما مورد این پرسش قرار می گیرند که چرا در انتخابات شرکت کرده اید جملگی این پاسخ را می دهند که ادای دین و وظیفه و مشتی محکم بر دهان استکبار جهانی و دشمنان انقلاب.  کسی در میان سخنی نمی گوید که مثلا برای افزایش سطح مردمسالاری یا ارتقای دموکراسی در کشور یا حتی مثلا دستیابی به خواسته های معیشتی رای داده ام.

نمی دانم چند در صد مردم برای ابراز دشمنی خود با دشمنان انقلاب و ناامید کردن آنان رای می دهند اما این سوال برایم همچنان باقی است که آیا اگر روزی ما دشمنی نداشته باشیم که کینه ورزی او را مایه دعوت مردم به پای صندوق های رای قرار دهیم آن وقت چه بهانه ای برای این کار لازم است؟

کشورهای دیگر به چه صورت مردم را برای رای دادن تشویق می کنند؟ آنانی که دشمن بالقوه هم ندارند چه می گویند به مردمشان؟ مطالبات معیشتی خواسته چندم مردم است و آیا در انتخابشان در تاثیر گذار بوده است؟