| تبليغات | X |
بازگشت به بغداد آن هم از قلب استانى چون دياله كه گذرگاه امن القاعده عراق محسوب مى شود، همچون مائده اى آسمانى براى ماست. ما به همراه دو گردان مسلح از ارتش آمريكا براى بازديد از شهر Himbis و روستاهاى تهيا و ابوموسى در شمال بغداد روانه اين منطقه شديم. منطقه مذكور همانند اكثر نقاط عراق با نخل هاى سر به فلك كشيده پرشده است. يكى از همراهان ما اگرچه خود از اهالى دياله بود او نيز نام روستاهايى را كه عازم آن شده بوديم نشنيده بود. اين موضوع البته از اهميت چندانى برخوردار نيست چه آن كه دياله قلب استراتژيك عملياتى تروريست ها درعراق محسوب مى شود.
در يك روز سرد اما آفتابى و توسط هلى كوپتر ما به پايگاه عملياتى ارتش ايالات متحده در دياله رسيديم. سربازان آمريكايى حاضر در اين پايگاه مدعى اند كه وظيفه دارند تا چند روستاى اين منطقه را از نفوذ القاعده پاكسازى كنند. يكى از افسران آمريكايى با تاييد بر حضور القاعده در اين مناطق تأكيد مى كند كه تعداد نيروى انسانى آنها در اين مناطق بسيار كمتر از گذشته است و اكثر نيروهاى اين گروه تروريستى ترجيح داده اند شمال عراق و به خصوص منطقه موصل را پايگاه عملياتى خود كنند. گويى تازه به پنج سال پيش بازگشته ايم؛ تروريست ها همانند عشاير مدام جغرافياى سكونت خود را تغيير مى دهند.
* تروريست هاى تحصيلكرده
برخى از سربازان آمريكايى كه با آنها سخن مى گفتم به صراحت از ناآشنايى خود با دشمنى كه با او بايد بجنگند و در يك كلام «پيچيدگى» دشمن سخن مى گفتند. يكى از آنها مى گفت كه به چشم خود ديدم يكى از تروريست هايى كه بازداشت كرده بوديم، فارغ التحصيل دانشگاه ماساچوست بوده و اينك در دياله پناه گرفته و با باورهاى ايدئولوژيك خود ما را هدف قرار مى دهد. تروريست دستگير شده به واسطه تخصصى كه از آمريكايى ها ياد گرفته بود مأموريت داشت تا در سيستم بى سيم نيروهاى آمريكايى حاضر در اين منطقه اختلال ايجاد كرده و حتى آنها را از كار بيندازد.
* شهر متروك
ما به منطقه Himbis رسيديم. اين شهر به واسطه پرتقال هاى خود شهره عام و خاص است اما آنچه ما را به خود مشغول كرده بود صداى زوزه گلوله هايى بود كه از هر طرف شليك مى شد. يكى از كشاورزان منطقه مى گفت كه مى ترسد به مزرعه خود سر بزند. او در حالى كه كودك ۳ ساله خود را بر دوش گرفته مى گويد كه مردان نقاب دار مسلح به راحتى در سطح شهر تردد مى كنند و كنترل همه مناطق را در چنگ دارند. بنابر قانونى كه تروريست ها بر اين منطقه حكمفرما كرده اند تردد تنها از ۷ صبح تا ۵ عصر مجاز است.زندگى در اين شهر با انفجار اتومبيل هاى بمب گذارى شده و ترور قرين شده است. آنها همه نوع امكانات ترور و آدمكشى در اختيار دارند.
* شهر فراموش شده
ورود ما به روستاى ابوموسى همزمان شد با سوخت رسانى ارتش عراق به اين منطقه و من فريادهاى شادى ساكنان را از اين بابت شنيدم. اين روزها هوا بشدت سرد است و مردم منطقه ابوموسى نيز براى گرم كردن خود به واسطه نداشتن برق، وسيله اى جز نفت ندارند. چند ليتر سوخت دريافتى آنها اگرچه بسيار كم است اما نويدبخش لااقل ساعتى گرما است.ابوموسى روستاى نسبتاً كوچكى است كه به نظر مى رسد «روستاى فراموش شده» اشغالگران عراق باشد. با اين حال دولت عراق در ماه هاى اخير كوشيده است تا با تأمين وسايل معيشت مردم و نيز امنيت، زندگى نسبتاً آرامى را براى مردم اين منطقه به ارمغان آورد. رضايت از اين موضوع تا حدى در چشمان ساكنان اين منطقه ملموس است. براى مردم ابوموسى تفاوت چندانى ندارد كه چه طيفى براى آنان امنيت، شغل، غذا و آسايش مى آورد. هر كس اين ها (امنيت و معيشت) را به آنها هديه دهد، دوست آنهاست.
