امروز جشن دو سالگی "دموکراسی" است. دموکراسی سومین وبلاگی بود که در اون نوشتم. اولین وبلاگم تو پرشین بلاگ بود که در حقیقت یک جورهایی آزمایشگاه سبک وبلاگ نویسی بود. وبلاگ دومم "آینده" و در محیط بلاگفا بود و همانطوری که عرض کردم این سومین هم دو سالی است که همدم و مونس من و وسیله ای برای انتشار افکار و عقایدم در مورد موضوعات گوناگون است.  خیلی از روزنامه ها توقیف شدند و به فراموشی سپرده شدند. روزنامه هایی هم که الان هستند از ترس توقیف به خودسانسوری کشیده شده اند و حتی چیزهایی را خط قرمز قرار داده اند که حاکمیت هم آنها را خط قرمز نمی داند. خیلی از دوستانی که روزگاری یل نوشتن بودند و استاد بنده محسوب می شوند اینک وبلاگ را تنها نقطه امید برای آزاد نوشتن می دانند و چه جای گفتن که این امید هم گاهی با هزاران اما و اگر و ترس است. اعتقادی به حزبی بودن روزنامه نگار ندارم و معتقدم عضویت روزنامه نگار در یک حزب سیاسی او را از دایره انصاف و استقلال قلم و فکر خارج خواهد کرد. خدارا شکر همواره تلاش کرده ام علایق سیاسی ام در قلمم تاثیر نداشته باشد و به باور بسیاری از دوستان تا الان اینگونه بوده است. 

 احسان تقدسی در "دموکراسی" کوشیده از دایره انصاف و میانه روی خارج نشود. در آینده هم میانه روی کانون نوشته هایم خواهد بود. دموکراسی هیچ گاه وسیله ای برای هتاکی و بی احترامی قرار نگرفته. متاسفم که  وبلاگ برخی دوستان به ابزاری جهت  "فحش" و "ناسزا" و "توهین" به منتقدان و مخالفان فکری آنها تبدیل شده است. " دموکراسی" همچنان تا رسیدن به ایده آل ها فاصله ای دراز دارد. سبک های فراوانی را برای نوشتن در دموکراسی و ارتباط راحت تر با مخاطب امتحان کرده ام و همچنان برای کسب مخاطب بیشتر می کوشم. بررسی هایم نشان می دهد طیف روزنامه نگاران گسترده ترین مخاطبان "دموکراسی" هستند.

"دموکراسی" امروز یک هویت است.