درایران ماهرچندوقت یکبار چیزی مد می شودو ناگهان قشر عظیمی از مردم دنبال آن راه می افتند.در میان توده مردم روزی داشتن ویدئو مد بود هرکه داشت خیلی باکلاس محسوب می شد.روزگارنه چندان دوری داشتن موبایل شده بود کلاس اجتماعی و پس از چندی اینقدر زیادشدکه حالا اغراق نیست اگر بگویم نداشتنش نوعی کلاس محسوب می شود. در عالم سیاست اما هرازچندگاهی چیزی مد می شوداما نه از مدل اول.روزگاری ژست انقلابی گرفتن مدمیشودوروزگاری ژست اصلاح طلبی.روزگاری "جنگ جنگ تا پیروزی" شعار اصلی است وروزگاری "هموطن اندکی صبر سحرنزدیک است".این روزها اما ظاهرا دادوبیدادوعربده کشی جلوی سفارتخانه های کشورهای غربی مد شده است و عده ای جوان نادان هم خواسته یا ناخواسته آلت دست شده اند.تقریبا درهمه چیزهایی که مد میشود مرسوم است که چیزی هم لااقل گیر خود انسانها می آید.اززیبایی و شهرت گرفته تا پول و...اما من هرچه فکر میکنم چیزی که بتوان به آن افتخارکرددر تجمع جلوی سفارتخانه های غربی وجود ندارد.این هم نوعی مدسیاسی است که به زودی فروکش خواهدکرد.من تااین حرفهارامیزنم برخی سریع جوش می آورند که تو عرق ملی و از این جورحرفها نداری اما انصافا اینکه مابادست خودمان کاری کنیم که دنیا مردم ایران را وحشی محسوب کند عرق ملی است یا خیانت؟حالا من هیچی.رئیسان خودشان هم دادمیزنند که باباجان تورا به خدا این کارهارانکنید.اما کوگوش شنوا؟گروههای فشاری چون انصارحزب الله و...به فرزندان ناخلف جناح راست تبدیل شده اند.گروههای فشاری که بعضا برخی از آنها به صورت نیروهای بسیجی دردانشگاهها هم حضور پیداکرده اندروزگاری موشی بودند که جناح راست هرجاصلاح میدید آنها را به صحنه می آورد.روزگاری درحمله به اتوبوس توریستها و روزگاری حمله به وزرای خاتمی و روزگاری نیز...اما این روزهاوپس ازانتخابات ریاست جمهوری این موش به قدری بزرگ شده که به خودی خودتوانایی خوردن گربه را نیز پیداکرده است.ختم کلام آنکه اگر کسی میخواست به کشورهای غربی دربرخوردشدیدترباایران عزیز کمک کند بهترازاینها میتوانست؟یادمان نرود شعبان بیمخ هم ژست میهن پرستی می گرفت.حمله به سفارتخانه هایی که مهمان ما محسوب میشوندنه سیاست حسینی است ونه کاری موثر.درحقیقت چیزی نیست جز خیانت به مردمی که به این کارها بیشتر به دیده تمسخروتاسف مینگرند.دراین باره یک خبرویژه هم دارم که جمعه مینویسم.