ارتش لبنان که در سه هفته گذشته در سرکوب فتح الاسلامی ها چهره ناکامی بزرگ را به خود گرفته و دولت سنیوره   ناچار دست نیاز به سوی کمک های نظامی غرب دراز کرده بود  هم اکنون با دو گروه ناشناخته دست به گریبان است: " فتح الاسلام در شمال و جند الشام در جنوب".

اگر نهرالبارد ۳۰هزار نفر جمعیت داشت اردوگاه عین الحوه ۶۵ هزار نفر جمعیت دارد و سرکوب مبارزان پناه گرفته در آن بسی دشوارتر از نهرالبارد است. شخصا معتقدم سبک اشتباهی که ارتش و دولت لبنان برای برخورد با سلفی های نهرالبارد و جندالشام برگزیده اند نتیجه ای جز شکست برای آنها به همراه ندارد. 

به دو دلیل شدیدا معتقدم که ارتش لبنان در این ماجراها لقب بازنده بزرگ را به خود خواهد گرفت:

۱- ارتش تاکنون رسما اعلام نکرده که قصد مقابله با فلسطینیان ساکن در این اردوگاهها را ندارد و به همین دلیل این تلقی در میان فلسطینیان بوجود آمده که هدف ارتش لبنان مقابله با گروههای مسلح فلسطینی است و فتح الاسلام و جندالشان بهانه ای بیش نیست.

۲- فتح الاسلامی ها و جندالشامی ها با بهره گیری از سبک جنگی حزب الله عملیات چریکی را در دستور کار خود قرار داده اند و ارتش لبنان به دلیل بهره گیری از سبک های کلاسیک اصولا توان و ابزار مقابله با آنان را ندارد. در توصیف سبک مورد استفاده فتح الاسلامی ها همین بس که در مورد مشابه آن حزب الله با ۵۰ چریک در تابستان گذشته توانست در منطقه مرجعیون چند تیپ کماندویی اسراییل را زمینگیر کند.

برای جمعه: هجران تو مرا کشت. کجایی؟ باز آ