همزمان با استقبال رویایی کاخ سفید از ملکه بریتانیا ،در خلیج همیشه فارس دیک چنی معاون رییس جمهور آمریکا در فاصله ۲۴۰ کیلومتری آبهای ایران و بر عرشه ناو هواپیمابر 'یو اس اس جان سی استنیس' هم وعده داد که کشورش به هیچ قیمتی نخواهد گذاشت ایران به سلاح اتمی دست یابد.

تاچندی دیگر گوردون براون وزیرکنونی خزانه داری جانشین بلر می شود و بلر هم در قامت یک نماینده مجلس از حوزه سجفیلد به فعالیت سیاسی خود ادامه خواهد داد. شاید نقشی تشریفاتی در عرصه بین الملل برعهده گیرد.همانند آنچه این روزها بیل کلینتون یا جیمی کارتر روسای جمهور سابق بریتانیا انجام می دهند.

ایرانیان اعتقاد عجیبی بر این دارند که "دیو چو بیرون رود فرشته در آید". شاید از همین رو باشد که در آمریکا انتظار رفتن گردنکشی چون بوش را می کشند و در انگلیس در انتظار وزیدن نسیمی تازه هستند تا شاید کمی از مشکلات خود با نظام بین الملل بکاهند. روی خندان دموکراتها را می بینند و قند در دلشان آب می شود و برخی هم از سفر نانسی پلوسی به ایران خبر می دهند و اینکه"اگربیاید فرش قرمز برایش پهن می کنیم". شخصیت گوردون براون را با جسارت بلر مقایسه می کنند و نتیجه آن می گیرند که این یکی شاید بهتر باشد.

قوم آریا عادت بر این دارند که سیاست را با درک خود می سنجند و نه با درک دنیا. شاید از همین رو باشد که چنین خیالپردازی می کنند. در این کشورجهان سومی رسم معهود بر آن است که چون دولتی می رود سیاستهای آن دولت هم می رود و نودولتان با خود سیاستی نوین دارند و نوعی دیگر از تعامل با دنیا را نوا سر می دهند. در دنیای امروز اما رسم بر قانونی دگر است. در همه کتب سیاسی- چه ترجمه شده و چه تالیفی- مان آمده که "در دنیا اینگونه است که دولتها می آیند و می روند اما سیاستهای کلان دولتها تغییر نمی کنند بلکه اگر تغییری هم باشد در تاکتیک هاست." اینها را می دانیم و باز دلمان را بر اما و اگرهایی واهی خوش می کنیم.

"نومحافظه کاری با لهجه انگلیسی" را اینجا می توانید بخوانید.