پس از رفتن روحانی از شورای عالی امنیت ملی  او نیز رفت و بر کرسی معاونت مرکز پژوهشهای مجمع تشخیص  در ساختمان زیبای نیاوران نشست . اونیز مانند خیلی از دیپلماتهای تیم سابق هسته ای یکسال اول دولت نهم را "روزه سکوت" گرفت و هروقت از او درمورد پرونده هسته ای پرسیده می شد به گفتن"حرف نزنم بهتر است" اکتفا می کرد.

به جاسوس بودن یا نبودن این دیپلمات سابق و زندانی امروز کاری ندارم که تشخیص آن بر عهده دیگران است. برخی دوستان به غلط احتمال کاندید شدن او برای انتخابات پارلمانی را مطرح کرده اند که بیشتر خنده دار است تا دارا بودن رنگی هرچند کمرنگ از واقعیت. قضاوت اکنون بسیار زود است اما این نکته به نظرم جالب آمد که کسی از بزرگان سیاست حاضر به دفاع از او نشده است و همه به نوعی با کلی گویی خود را کنار کشیده اند. شاید آنها ترجیح می دهند در پشت صحنه رایزنی کنند و شاید آنکه....

برفرض جاسوس بودن موسویان باید گریست بر پستهای کلیدی فراوانی که وی در این سالها در اختیار داشته و به تبع آن اطلاعات فراوان و محرمانه ای  که رفته است به راحتی. درسالیان اخیر سیاسیون فراوانی را دیده ایم که به این جرم زندان رفته اند و بعد مدتی آزاد شده اند. روزنامه نگاران زیادی هم اینگونه بوده اندو اکنون آزادند. چند سالی است که به شنیدن این اتهام عادت کرده ایم. فاصله ای بس دراز است اما میان توهم و اتهام تا واقعیت. در این اما آنچه "حرام" می شود آبرویی است که می رود و دیگر نمی توان آب رفته را به جوی باز گرداند.

بیربط 1: چهارشنبه خیلی پرکاری داشتم . مصاحبه های خوبی با ابراهیم جعفری(نخست وزیر سابق عراق) و محمد رعد( رییس فراکسیون حزب الله در پارلمان لبنان) گرفتم. حاشیه های این دو مصاحبه برام از خود آنها جذابتر بود.

بیربط 2:برای جمعه:خبر آمد خبری در راه است...