"خفت برای بریتانیا"  عنوانی بود  برخی روزنامه های انگلیس  همانند دیلی تلگراف برای تیتر یک پنج شنبه خود انتخاب کردند تا بیش از پیش دولت بلر را شکست خورده و منفعل نشان دهند. در ایران اسلامی اما  به بی انصافی فراوانی که در میان "راست و چپ" از گذشته تاکنون بوده و همچنانم هست دوستانی کوشیدند تا تدبیر دولت نهم را عملی نه از سر عزت بلکه از سر ذلت نام نهند تا در این میان تصفیه حسابی دیگر هم انجام شده باشد غافل از آنکه برنده این تصفیه حساب نه آنها بلکه دشمنان "ایران عزیز" هستند و بس.

"از انگلیسی ها انگلیسی تر" شاید واژه کوچکی باشد. در حالی که افرادی چون جان بولتون نماینده سابق آمریکا در سازمان ملل با سابقه ای که بر اهالی سیاست پوشیده نیست (توضیح: وی تندترین مواضع را علیه ایران اتخاذ می کند بطوری که چند روز پیش خواهان حمله آمریکا به ایران شد)  از شکست انگلیس در این ماجرا  می گویند (متن سخنان بولتون را اینجا ببینید)ایرانیانی با همان دید و سابقه ای که از احزاب گفتم کوشیدند آزادی ملوانان انگلیسی را به فرصت 48 ساعته بلر به ایران ربط دهند. در مطلب قبلی که تنها دقایقی بعد از اعلام خبر آزادی ملوانان نوشته شد خواستم از دوستان که  انصاف پیشه کنند.

تا پیش از آزادی ملوانان اینگونه استدلال کردند که ایران در اوج بحران هسته ای در "بحرانی خود ساخته" گرفتار آمده است. در این میان کمتر خرده ای گرفته شد بر ملوانانی که به اعتراف خود وارد خاک ایران شده بودند. به راستی چرا؟

پس از عفو ملوانان  اینگونه استدلال می کنند که تهدید بلر عامل آزادی آنان بوده است و دولت نهم را چه به این حرفها و...

یکی از دلایلی که با حزبی شدن روزنامه نگار جماعت به شدت مخالفم شاید همین باشد که این کار او را از مسیر "انصاف" دور می کند.

بگذریم...این ارتباط " بیربط" در حالی صورت گرفت که حتی ( تاکید می کنم حتی) یک روزنامه انگلیسی زبان معتبر را ندیدم که این برداشت را کرده باشد. بازهم به این اکتفا نکردم و متن کامل سخنان بلر را از منابع انگلیسی بارها خواندم تا شاید واژه ای مبنی بر حتی احتمالی کوچک  برای حمله نظامی به ایران بیابم اما در این میان تنها تاکید بر "اتخاذ تدابیر سخت تر" از سوی بلر تاکید شده بود و بس.

ممکن است دوستانی این گونه استدلال کنند که بلر هیچ گاه مستقیم به جنگ تهدید نمی کند اما منظورش همین بوده... در پاسخ باید گفت اصولا بریتانیا به دلیل شرایط منطقه ای خود و با توجه به شرایط  عراق به طور خاص حتی با همکاری آمریکا قادر به اقدام نظامی علیه ایران لااقل در کوتاه مدت نیست.  این نکته ای است که محافل امنیتی و نظامی بریتانیا هم بدان معترفند.

کمتر کسی را می توان یافت که به شرایط ویژه ایران آگاهی نداشته باشد. در این شرایط لزوم اتحاد بیش از گذشته در میان همه توده ها احساس می شود. در شرایطی که قریب به اتفاق جامعه بین الملل, اشخاص و سازمانها و... این اقدام این را ستوده اند و روزنامه های انگلیس عفو سربازان ملکه توسط ایران را شکست بزرگ دیپلماسی بریتانیا می دانند آیا حمله به دولت بی انصافی نیست؟ نکند ما از انگلیسی ها هم انگلیسی تر شده ایم؟