پاييز هم تمام شد و نمي دونم كيا جوجه هاشونو شمردند. من كه خودم نشمردم. اينقدر هواسرده كه آدم نمي دونه چه خبره.

شب چله ها هميشه برام پرخاطره بوده. خيلي بده گفتن اين حرف تو اين شرايط اما از اون بدتر اينه كه هر شب چله ياد شب چله هاي قديمو مي كنم كه پيرمرد و پيرزن هاي فراواني دور و برم بودند و الان نيستند. شكر خدا بابت حضور آناني كه هستند و صد حيف از انان كه نيستند.

زندگينامه اين خانم محترم! را اينجا ميتونيد بخوانيد.

آنچه اما نوبرانه است برخورد زمستاني با بدحجابان است. چند وقت پيش و در آغازين روزهاي اين برخوردها مطلبي را هم در اعتراض به آن نوشتم كه بازخوردهاي گوناگوني ميان دوستان داشت. آنچه اما در اين ميان موضوع بحث من است نه رد برخوردهاي اينچنيني است كه شديدا با آنچه تحت عنوان مبارزه با مظاهر فساد انجام مي شود موافقتي ندارم. در اين ميان انچه بحث است اينكه اين برخوردها ولو با شدت بيشتري هم انجام شود دغدغه چند درصد مردم است؟

به تجربه مي گويم خيلي كم اما برخي دوستان مرا به نظر دادن به جاي مردم متهم مي كنند. معمولا كنار هر خيابان و ميداني يك "ون" براي برخورد با بدحجابان قرار داده اند. سوال اين است اگر واقعا غالب جامعه با مصاديق آنچه بدحجابي خوانده اند مطابقت دارند چرا يك ون در مثلا ميدان ونك؟ چرا كاميون و تريلي براي برخورد با آنها به اين ميادين نمي آورند؟ آيا اين دليلي بر كم بودن و انحصار اين موضوع به قشري خاص نيست؟

ارتباط اين برخوردها با انتخاب يا عدم انتخاب دولت فعلي ارتباط چنداني پيدا نمي كند؟ مگر در دولت خاتمي اين چيزها نبود؟ چه تضميني هست كه اگر مثلا دكتر معين رييس جمهور مي شد برخوردهاي اجتماعي براي كج دهني به دولت با شدت و جديت بيشتري دنبال نمي شد؟ جالب اينجاست كه دولت فعلي هم با خيلي از رفتاهايي كه تحت عنوان برخورد با بدحجابي انجام مي شود مخالفت كرده است. نگاهي به ساختارها نشان مي دهد كه اين برخوردها كمتر در اختيار دولت ها بوده و تصميمات درجايي خارج از حيطه دولتها انجام گرفته است. اگرچه تاكيد مي كنم كه ديدگاههاي ايدئولوژيك دولتها در شدت يا كاهش اين برخوردها تاثير جدي داشته و دارد اما به معناي توقف آن نبوده و نيست.

اينكه بگوييم اگر مثلا دكتر معين مي آمد چنين مي شد يا چنين نمي شد همه در حد حرف است و بس. شايد اگر با نگاه الان  به سال ۸۴ برگرديم خيلي چيزها تغيير كند اما باز تاكيد مي كنم دموكراسي و مثلا برخوردهاي نادرست با پديده بدحجابي در اولويت انتخاب مردم نخواهد بود بلكه بالعكس كانديداهايي هم كه به اشتباه دغدغه نان را در اولويت چندم خود قرار داده بودند راهي بجز انچه گفتند انتخاب مي كرذند.

شريف در حالى براى قانع كردن بوتو به تحريم انتخابات مى كوشيد كه اين رهبر حزب مردم چند روز پيش از نشست سران احزاب مخالف مشرف منشور انتخاباتى خود را نيز اعلام كرده بود. بر اين اساس آموزش همگانى و انرژى مهمترين محورهاى مبارزات انتخاباتى حزب مردم است .

بى نظير بوتو اعلام كرده است كه آموزش، ايجاد شغل، رفع بحران انرژى از طريق سدسازى و توجه به محيط زيست در تمام ايالت ها به طور يكسان، شعار اصلى حزب مردم در انتخابات پارلمانى خواهد بود. با اين حال شركت بوتو و شريف در انتخابات آتى پاكستان در حالى صورت مى گيرد كه هردو نسبت به تقلب گسترده در اين انتخابات ابراز نگرانى كرده اند.

تحريم انتخابات ژانويه پاكستان چالشى جدى براى پرويز مشرف محسوب مى شد چه آن كه وى براى بقاى خود نيازى مبرم به حضور (ولو حداقلى) احزاب مخالف در قدرت داشت. در اين ميان اما آنچه در جريان عدم توافق بوتو و شريف براى تحريم عيان شد بى اعتمادى مفرط آنان به يكديگر بود. شدت اين بى اعتمادى البته تا آنجاست كه به باور برخى كارشناسان ميزان بى اعتمادى اين دو رهبر تازه از تبعيد بازگشته به يكديگر بسيار بيش از ميزان بى اعتمادى آنان به مشرف است.

بوتو و شريف در روزهاى پس از بازگشت از تبعيد رقيب واحدى به نام مشرف داشتند. اين امر سبب شده بود تا اختلافات ديرينه خود را كمرنگ جلوه داده و بكوشند با اتحادى ولو نمادين بر رقيب مشترك خود فائق آيند. اين اتحاد اما چندان پايدار نبود چه آن كه اصرار فراوان بوتو به لزوم شركت در انتخابات نشان داد كه توافقات بوتو و مشرف براى تقسيم قدرت كه از ماه ها قبل و در دوبى آغاز شده بود، جدى تر از آن است كه پيش از اين تصور مى شد.

بوتو البته در باب تحريم همواره گفته بود كه تحريم تنها راه را براى جولان و يكه تازى مشرف در قدرت فراهم خواهد آورد. رهبر حزب مردم همچنين شركت در انتخابات را نشانى از اعتراض خود به مشرف دانسته و تأكيد كرده بود شركت در انتخابات به مفهوم تأييد ساختار فعلى نيست و وى حق به چالش كشيدن قدرت موجود را براى خود محفوظ مى دارد.

دوشنبه هفته گذشته بوتو و شريف در ديدارى توافق كردند كه كميته اى هشت نفره تشكيل شود تا منشور مشترك۱۵ماده اى را تدوين كنند، اما اين كميته مشترك تنها روى ۱۳ بند به تفاهم رسيد و دو بند باقى مانده تاكنون لاينحل باقى مانده است. بند اول مورد اختلاف مربوط به بازگشت و احياى قضات و ديوان عالى است و بند ديگر مربوط به تعيين ضرب الاجل براى ارائه منشور به رئيس جمهورى پاكستان است. حزب مردم موافق اين دو بند نيست، اما مسلم ليگ (شاخه نواز) بر اين دو بند منشور تأكيد دارد.

احسن اقبال، سخنگوى اين حزب در اين مورد مى گويد كه ما همچنان بايد اين دو موضوع را حل كنيم و من درباره حل سريع اين موضوع ها خوشبين هستم. نواز شريف و بى نظير بوتو معتقدند كه دولت پرويز مشرف سعى مى كند تا در انتخابات هشتم ژانويه ۲۰۰۸ (۱۸ دى ۸۶) تخلف كند و اين دو رهبر سياسى، تاكنون درباره شرايطى كه بايد براى جلوگيرى از اين تخلفات اعمال شود به توافق نرسيده اند.

اعلام شركت حزب مسلم ليگ شاخه نواز در انتخابات ژانويه آنجا اهميت پيدا مى كند كه بدانيم تحريم به تنهايى نمى توانست سودى براى نواز شريف داشته باشد و از سوى ديگر مى توانست به تله اى براى فراموشى از اذهان پاكستانى ها تبديل شود. نواز شريف ۸ سالى است كه ديگر در رأس هرم قدرت حضور ندارد و تحريم مى توانست تنها به منزوى شدن دائمى وى بينجامد. در اين ميان اما آنچه ضربه بزرگترى به شريف وارد مى آورد عدم همراهى بى نظير بوتو در فرايند تحريم بود. بوتو از ماه قبل رسماً اعلام كرده بود كه در هر شرايطى در انتخابات شركت خواهد كرد. تحريم اما چيزى را عايد شريف نمى كرد چه آن كه صرف حضور بوتو در انتخابات مى توانست مشروعيت انتخابات را تأمين كند.

برخى كارشناسان شركت مسلم ليگ شاخه نواز در انتخابات ژانويه را شكست راهبردهاى نواز شريف عنوان كرده اند اما برخى تحليلگران نيز اينگونه استدلال مى كنند كه با توجه به ناممكن بودن حدس زدن سيرتحولات پاكستان اين امر تنها تاكتيكى براى بهره بردارى هاى سياسى شريف در آينده خواهد بود.
شركت شريف در انتخابات هم براى بوتو و هم براى مشرف داراى منافع و مضراتى است. اگرچه طيف رهبران حزب مردم كه رهبرى آن بر عهده بى نظير بوتو است، به شركت در انتخابات ژانويه رأى داده اند اما اين مطلب حائز اهميت است كه برخى لايه هاى ميانى اين حزب با شركت در انتخابات موافقت چندانى نداشتند. بر اين اساس اين احتمال وجود داشت كه طيف مذكور در انتخابات به مسلم ليگ شاخه قائد اعظم متمايل شوند. شركت شريف در انتخابات همچنين مى تواند مانع از يكه تازى بوتو به عنوان يكه تاز طيف مخالفان دولت در پارلمان پاكستان شود.

حضور شريف در انتخابات خطر بزرگى نيز براى مشرف محسوب مى شود چه آن كه تحولات آتى پاكستان ممكن است به نحوى پيش رود كه بوتو و شريف با يكديگر عليه پرويز مشرف متحد شوند و على رغم اختلافات فعلى عملاً او را به چالش بكشند.

طيف منتقدان مشرف معتقدند وى در ماه هاى گذشته با خيالى آسوده نظاره گر رقابت درونى طيف اپوزيسيون خود بود و در آن منافع خود را نيز جست وجو مى كرد.

اكنون اين سؤال مهم در ميان محافل كارشناسى پاكستان مطرح است كه اعلام شركت نواز شريف در انتخابات ژانويه پاكستان يك تاكتيك براى حضور در ساختار قدرت و به چالش كشيدن قانونى مشرف در ائتلاف با بى نظير بوتو است يا آن كه شكست بزرگ حزب شريف براى متقاعد كردن اپوزيسيون به تحريم است .

=====================باربط: با غم دوری چه کنم؟

دولتمردان فرانسه از روزگاري نه چندان دور تاكنون نگاهي ويژه به ليبي داشته اند و عليرغم نگاه نه چندان جالب جامعه جهاني به اين كشور آفريقايي – همواره كوشيده اند تا روابطي گرم با ليبي داشته باشند. اين روند بخصوص در دولت ساركوزي و با افزايش نگراني فرانسه از امنيت انرژي خود و نياز به نفت ليبي  رشدي تصاعدي داشته است و به باور برخي كارشناسان ساركوزي بر خلاف شيراك مي كوشد نگاه ويژه اي به آفريقا داشته باشد و در عوض دوستي كمتري هم با اعراب خليج فارس.

 سفر اخير قذافي به فرانسه  - كه به دعوت رسمي ساركوزي و درپاسخ سفر 5 مرداد رييس جمهور فرانسه به طرابلس انجام شده است- دومين سفر رسمي قذافي به فرانسه طي 34 سال گذشته محسوب مي شود. جامعه جهاني همواره نگاهي پرانتقاد به ليبي داشته است و دولتمردان فرانسه هم اگرچه ليبي را دوست و همراه خود در قاره سياه مي دانند اما تحت تاثير فشار جامعه جهاني همواره نگاهي توام با احتياط به طرابلس داشته اند.

قذافي در طول حضور خود در پاريس  دو بار به طور رسمي و يك بار نيز در شام كاري با رييس جمهوري فرانسه ديدار خواهد كرد. قذافي البته به مانند همه سفرهاي خارجي خود شرايطي خاص دارد كه از جمله آنها حضور 40 محافظ زن و اقامت در چادر و نه كاخ است. دولت ساركوزي هم پس از چندي رايزني بالاخره پذيرفت تا چادري در محل هتل مارينيون براي قذافي برپاكند. قذافي بجز ديدار با ساركوزي ساير ديدارهاي خود را در چادر محل اقامتش انجام خواهد داد. بنابه آنچه مقامات دو كشور اعلام كرده اند خريد چند فروند هواپيما به ارزش بيش از 30 ميليارد دلار به علاوه ساخت يك رآكتور هسته اي براي ليبي مهمترين محور مذاكرات قذافي و ساركوزي در پاريس خواهد بود.  

چندي پيش و در آغاز دوران رياست جمهوري ساركوزي بحران 5 پرستار بلغاري و يك پزشك فلسطيني كه متهم به آلوده كردن كودكان به ويروس ايدز بودند- سبب شد تا اليزه با استفاده از ديپلماسي فعال در ليبي بتواند زمينه آزادي آنان را فراهم آورد. در آن برهه سيسيليا  ساركوزي همسر پيشين رييس جمهور فرانسه شخصا به طرابلس رفت و در مذاكراتي كه بنابه برخي اخبار  34 سرويس اطلاعاتي در آن نقش داشتند زمينه هاي آزادي پرستاران را فراهم آورد.

اگرچه برخي آزادي پرستاران را نشاني بارز از توانايي چانه زني هاي ديپلماتيك رييس جمهور فرانسه پنداشتند اما در اين ميان برخي منابع هم از امتيازدهي گسترده فرانسوي ها لبه طرابلس براي آزادي پرستاران خبر دادند. يك روز پس از آزادي پرستاران سركوزي فرصت پيش آمده براي گسترش روابط با ليبي را غنيمت شمرده و شخصا راهي طرابلس شد. اين سفر اگر چه مورد انتقاد شديد جناح مخالف ساركوزي قرار گرفت اما در سوي ديگر ساركوزي معتقد بود نبايد گذاشت ليبي منزوي شود و به باور ديگر به اعتقاد دستگاه ديپلماسي فرانسه خطر منزوي شدن معمر قذافي در ليبي از خطر برقراري رابطه با او بسيار بيشتر خواهد بود. ساركوزي در آن سفر تاكيد كرد كه خواهان بازگشت ليبي به جامعه جهاني است.  سيف الاسلام پسر بزرگ معمر قذافي رهبر ليبي در تحليل سفر مردادماه رييس جمهور فرانسه به ليبي گفته است كه ما در ازاي آزادي پرستاران هديه هاي فراواني از پاريس گرفتيم.

بنابه آنچه بعدها منتشر شد در جريان سفر ساركوزي به ليبي چندين قرارداد نظامي ميان دو كشور امضا شد. در اين ميان البته وزن قراردادهاي نظامي بسيار سنگين تر از قراردادهاي سياسي بود. برگزاري مانورهاي نظامي مشترك ميان دو كشور به علاوه خريد 100 ميليون يورويي موشك هاي فوق پيشرفته ضدتانك ميلان از فرانسه مهمترين توافقات امضا شده ميان ساركوزي و قذافي بود.

امضاي قراردادهاي فوق علاوه بر اينكه نويد بخش عصر تازه اي از روابط فرانسه و ليبي بود به نوعي كج دهني ليبي به اروپا مخصوصا آلمان هم محسوب مي شد چه آنكه طي چند سال گذشته طرابلس تلاش فراواني كرد تا از آلمان تسليحات نظامي بخرد. آلماني ها اما همواره با متهم كردن طرابلس به ديكتاتوري و نقض حقوق بشر با فروش سلاح به ليبي مخالفت مي كردند. فروش ميليارد دلاري سلاح هاي فرانسوي به ليبي اگرچه امري عادي مي نمايد اما معيار ثروت را جانشين معيار نوع حكومت و حقوق بشر در تعامل اروپا با اين قبيل كشورها كرد.

اكثر كشورهاي غربي بر خلاف فرانسه نگاهي توام با احتياط به نوع روابط خود با طرابلس داشته اند. اين نگاه البته چندان هم بيربط نبوده است چه آنكه به عنوان مثال قذافي در آخرين اظهار نظر خود كه در  جمع دانشجويان دانشگاه ليسبون پرتغال بيان شد به صراحت توسل به تروريسم از سوي كشورهاي ضعيف را امري عادي و قابل درك عنوان كرد. عفو بين الملل نيز در آخرين گزارش خود قذافي را به ديكتاتوري و زير پا گذاشتن حقوق بشر متهم كرده است.  فرانسه به گفته خود مي كوشد چهره اي متعادل و همراه با جامعه جهاني از ليبي ترسيم كند و اين در حالي است كه باور بسياري از كارشناسان اين امر لااقل در كوتاه مدت چندان متصور نخواهد بود.

هرچه تلاش کردم تا به خودم بقبولانم که انتشار این نامه کار خود مسوولان اعتماد ملی نبوده ، نشد که نشد. همین که گفتند دو نسخه داریم که یکی در صندوقچه خودمان است و دیگری هم دست میردامادی معلوم بود که جو را آماده انتشار نامه می کنند.

ساعت از دوازده شب هم گذشته بود و ما در منطقه ای چسبیده به منطقه الخضرا سرگردان وحیران بودیم. صدای اعتراض همه بچه ها بلند شده بود و از طرفی کسی هم نبود که بشه  سرش غرررر زد. بیچاره حسین ن هم بدجوری شرمنده شده بود. از حدود ساعت ۹ حکومت نظامی در بغداد برقرار می شود و همین امر بر نگرانی ها افزوده بود. آن روزها موج عملیات های تروریستی در بغداد به شدت افزایش پیدا کرده بود و آمریکایی ها برای به اصطلاح مقابله با این موج به هرکس مشکوک می شدند با تیر مستقیم مورد هدف قرارش می دادند.

بچه های واحدمرکزی از همه بیشتر شاکی بودند. هر کدام از بچه ها یک جور گلایه می کرد. یکی به تهران زنگ می زد و یکی به حسن ک . دو ساعتی طول کشید تا حسن ک شخصا بین بچه ها  آمد و با کلی شرمندگی و ببخشید و از این حرفها گفت که برای اینکه خستگی از تن همتون بره بیرون صبح  با... برید کاظمین.

نمی تونم کتمان کنم که چقدر خوشحال شدیم. شب را درجایی نزدیک منطقه الخضرا خوابیدیم و شش و نیم صبح با همه تیم خبری رفتیم کاظمین. ایام شهادت امام کاظم (ع) بود و کاظمین خود را آماده پذیرایی از زائران امام می کرد. حتما می دانید که قبر مطهر دو امام کاظم و جواد (ع) در کنار یکدیگر قرار دارند.

چهل و چنج دقیقه به ما فرصت دادند که این دو امام بزرگوار را زیارت کنیم و انصافا عجب زیارتی شد. شهادت امام جواد که یکی یک دانه امام رضا(ع) هم هست بهانه ای شد تا این چند خط را بنویسم.

در مقايسه كيس كره شمالي با ايران اين موضوع خيلي جالب است كه اين كشور اگرچه همانند ما در محور شرارت قرار دارد اما هيچ گاه از سوي آمريكا به جنگ تهديد نشد اما ما روزی نیست که تهدید نشویم. با این حال کره شمالی منافع ملی خود را در تعطیلی برنامه هسته ای و تعامل مثبت با دنیا و پرهیز از انزوا یافته است.

حجم كاري و فشار عصبي ناشي از ان اينقدر بالاست كه بعيد مي دانم چيزي جز عشق سبب ماندگاري مان  در اين حرفه شده باشد.

دیروز یکی از زندانیان زندان معروف گوانتانامو سبک جدیدی در خودکشی ابداع کرد و آن استفاده از ناخن بود. وی چندوقت ناخن دست خود رابلند کرده بود تا اینکه دیروز وقتی حمام بود  ناخن را در شاهرگ خود فرو کرد. وی اگرچه هنوز زنده است اما حال مساعدی ندارد و پزشکان هم گفته اند که خون زیادی از بدن او رفته است.

یکی از خبرگزاری های کشور که در چند روز گذشته تغییر مدیریتی را در خود دیده است چند روری است که به مناسبت سالگرد خود و درواقع برای فرار از موج فشاری که بر عملکرد آن بوده است گفتگوهای فراوانی را با چهره های سیاسی و ... انجام می دهد.

فارغ از آنکه این کار را درست نمی دانم معتقدم اگر رسانه،رسانه ای تاثیر گذار باشد- که ان شاالله همانگونه که خود می گویندهست- نیازی به تعریف و تمجید کسی ندارد و با تمجید یا انتقاد کسی همچون بید بر خود نمی لرزد. به نظر می آید که سهم خواهی برخی از این خبرگزاری و سوء استفاده های ناجوانمردانه از احساسات پاک خبرنگاران این خبرگزاری مهمترین دلیل اجحاف هایی است که بر آن می رود.

اینکه با هرکس صحبت می کنیم چندجمله ای از او - که البته کارشناس رسانه هم نیست- بگیریم بیشتر به بچه بازی شبیه است. حرف در این باره زیاده اما...

هميشه بردخواه تو

هميشه باخت خواه من

بچين ، دوباره مي زنيم

سفيد تو ، سياه من

آرامش حلقه گمشده خیلی از زندگی هاست. پول و مقام هم آرامش را برای کسی به ارمغان نیاورده است.

این را گفتم تا اشاره کنم به عملکرد برخی شبه خبرنگاران. کسی را نمی توان پیدا کرد که اعتقادی به مرام و مسلکی نداشته باشد. یکی اصولگرا است و یکی اصلاح طلب و یکی هم همه اینها را بازی می داند. سوال اما این است که آیا ما به عنوان خبرنگار اجازه داریم اعتقادات خود را درگیر فعالیت حرفه ای رسانه ای کنیم؟

گیریم که جواب سوال بالا "بله" باشد اما آیا می توان همه مسایل را با اعتقادات ایدئولوژیک و نه با منطق سنجید؟ تجربه نشان داده نگاه صرفا ایدئولوژیک به مسایل منجر به نوعی شورش بر مسایل پذیرفته شده در سطح عام و دنیا می شود . در نگاه ایدئولوژیک منطق و علم در جایگاه دوم و نه اول قرار دارد و گاه حتی محل اظهار وجود پیدا نخواهد کرد. گاه غلبه ایدئولوژی بر منطق تا آنجاست که انسان را به "هرکاری" در "هر حوزه" ای می کشاند.

  این موضوع فعلا در همین حد مطرح شود بهتر است.

که این مفرح یاقوت در خزانه توست

امروز جشن دو سالگی "دموکراسی" است. دموکراسی سومین وبلاگی بود که در اون نوشتم. اولین وبلاگم تو پرشین بلاگ بود که در حقیقت یک جورهایی آزمایشگاه سبک وبلاگ نویسی بود. وبلاگ دومم "آینده" و در محیط بلاگفا بود و همانطوری که عرض کردم این سومین هم دو سالی است که همدم و مونس من و وسیله ای برای انتشار افکار و عقایدم در مورد موضوعات گوناگون است.  خیلی از روزنامه ها توقیف شدند و به فراموشی سپرده شدند. روزنامه هایی هم که الان هستند از ترس توقیف به خودسانسوری کشیده شده اند و حتی چیزهایی را خط قرمز قرار داده اند که حاکمیت هم آنها را خط قرمز نمی داند. خیلی از دوستانی که روزگاری یل نوشتن بودند و استاد بنده محسوب می شوند اینک وبلاگ را تنها نقطه امید برای آزاد نوشتن می دانند و چه جای گفتن که این امید هم گاهی با هزاران اما و اگر و ترس است. اعتقادی به حزبی بودن روزنامه نگار ندارم و معتقدم عضویت روزنامه نگار در یک حزب سیاسی او را از دایره انصاف و استقلال قلم و فکر خارج خواهد کرد. خدارا شکر همواره تلاش کرده ام علایق سیاسی ام در قلمم تاثیر نداشته باشد و به باور بسیاری از دوستان تا الان اینگونه بوده است. 

 احسان تقدسی در "دموکراسی" کوشیده از دایره انصاف و میانه روی خارج نشود. در آینده هم میانه روی کانون نوشته هایم خواهد بود. دموکراسی هیچ گاه وسیله ای برای هتاکی و بی احترامی قرار نگرفته. متاسفم که  وبلاگ برخی دوستان به ابزاری جهت  "فحش" و "ناسزا" و "توهین" به منتقدان و مخالفان فکری آنها تبدیل شده است. " دموکراسی" همچنان تا رسیدن به ایده آل ها فاصله ای دراز دارد. سبک های فراوانی را برای نوشتن در دموکراسی و ارتباط راحت تر با مخاطب امتحان کرده ام و همچنان برای کسب مخاطب بیشتر می کوشم. بررسی هایم نشان می دهد طیف روزنامه نگاران گسترده ترین مخاطبان "دموکراسی" هستند.

"دموکراسی" امروز یک هویت است.

بیربط ۱: پاییز همه چیزش قشنگه جز غروب هاش که بدجوری حال آدمو میگیره و هوایی می کنه.

بیربط ۲: دولت میگه موسویان جاسوسه و قوه قضاییه میگه نیست. خیلی زشته به خدا.

بیربط ۳: کنفرانس پاییز بهانه ای شد تا ۳۶ ساعت بیدار باشم. مصاحبه با معاون خالد مشعل و پیاده کردن نوار تا ۵ صبح  و سپس خواب در روزنامه خاطره ای شد واسه خودش. مختار هم خیلی زحمت کشید تا مصاحبه به روز برگزاری آناپولیس برسه.

از شوخي گذشته اما تولد امسالم  فرق بزرگي با همه سالهاي قبل كرده است و آن هم دليلي ندارد جز تجربه متاهل بودن. بله.... آقا احساني كه در بالا مي بينيد چند روزي است كه با يك "فرشته" عهد  زندگي بسته است. حضور همسفري چون فرشته برايم غنيمتي است.

جمال رحيميان مدير عامل ايسنا شد. وي در گذشته مدير مركز مشاوره و خدمات روانشناختي بهزيستي اصفهان بوده است و كارش هم مشاوره ( تحصيلي، ازدواج، خانواده )، روان درماني ( اضطراب، افسردگي و ...)، انجام تستهاي هوش، شخصيت، مشاوره كودك و نوجوان.  مركز محل كار وي در شهرضا-خ شهيد بهشتي-كوچه شهيد ميرنيا- ساختمان پزشكي شقايق واقع بوده است و شماره اش هم 0321-2237333

در عين حال ايسنا نوشته  جمال رحيميان متولد 1347 و فارغ‌التحصيل كارشناسي وكارشناسي ارشد از دانشكده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران است. وي مدت 10 سال با جهاد دانشگاهي همكاري داشته و هم‌اكنون عضو هيات علمي و مدرس حقوق است و پيش از اين نيز معاون فرهنگي اين نهاد در واحد تهران بوده است. رحيميان در شوراي مركزي سازمان دانشجويان جهاد دانشگاهي و سازمان انتشارات اين نهاد عضويت دارد و در عرصه رسانه‌يي نيز طي سال‌هاي گذشته با نشريات فرهنگي همكاري داشته است.