لبنان در آستانه جنگ داخلی قرار گرفته است. حزب الله به عنوان گروه پیروز  و قهرمان جنگ 33 روزه با اسراییل,با آمریکایی خواندن جناح حاکم( موسوم به 14 مارس) و دولت سنیوره خواهان کسب حداقل یک سوم  دولت و تشکیل دولت وحدت ملی هستند. نصرالله دولت را تهدید به تظاهرات خیابانی کرده و با توجه به بیتفاوتی دولت و برآورده نشدن خواسته های حزب الله احتمالا طی چند روز آتی تنش ها  در  لبنان افزایش چشمگیری خواهد یافت. رایزنی های بیمورد افرادی چون سنیوره و سعد حریری با آمریکاییها نیز بر شدت اوضاع افزوده است. آخرین نظرسنجی ها از نارضایتی 58 در صدی لبنانی ها از سنیوره خبر می دهند.

این هفته سرم خیلی شلوغ بود و نتوانستم زیاد به وبلاگم سربزنم. سه تا مصاحبه خوب داشتم که اولی با نماینده حماس دومی با رییس پارلمان عراق و سومی هم با محمود الزهار وزیر خارجه فلسطین بود. محمود المشهدانی رییس پارلمان عراق به دلیل مواضع کاملا ضدایرانی که درسفر اخیرش به ایران اتخاذ کرد مورد تحریم رسانه ای قرار گرفت و کمتر خبرگزاری یا روزنامه ای به سراغ وی رفت. صداوسیما هم که عادت به دعوت اینها به تلویزیون و رادیو داشت مشهدانی را تحویل نگرفت. بگذریم...

مساله ای چند وقت بود که کمی مشغولم کرده بود و گفتم اگر اینجا که خیر سرم قرار بود دل نوشته های من باشد هم ننویسم  که میترکم. سربسته می گویم و می گذرم چون ممکنه برای خیلی ها جالب نباشه اما حتما درس عبرتی هست.

هیچ چیز به نظرم برای آدم بدتر و سخت تر از این نیست که  همکار و دوستش, همونی که فکر می کنی رفیقته و دوست داره, همونی که فکر میکنی خیر و صلاح تورو می خواد,همونی که فکر می کنی حاضره به خاطرت جون بده و... فقط و فقط به خاطر دل خودش و شاید حسودیش و هزاران شاید دیگه ای که خودم هم نمی دونم از پشت بهت خنجر بزنه و بخواد زندگیتو بهم بریزه و این کاررا هم این قدر حرفه ای انجام بده که تو نتونی چیزی رو ثابت کنیو جالب تر از همه اینها اینکه توهم نتونی هیچ مقاومتی بکنی و کسی که باید باورت داشته باشه باورت نکنه و نتونی بهش بفهمونی که... این خیلی بده اگر چه برای بعضی ها خوبه و الان شاید خوشحالند از اینکه من اینها را اینجا نوشتم. تواین یک ماهه چشمم یه ذره بازتر شده.

 مطلب قبلی را به انگلیسی نوشتم. مطلب یک شعر معروف ایرانی بود اما چون کسی کامنت نگذاشت معلوم می شود کسی نفهمیده بود چی نوشتم. بگذریم...

قبل از آغاز بررسی  صلاحیت نامزدهای انتخابات شوراها برخی اصلاح طلبان با تجربه به جا مانده از انتخاباتهای پیشین و رد صلاحیت ها تهدید کرده بودند که "اگر رد صلاحیتی انجام بگیرد حتی تا مرز تحریم هم پیش می رویم و این تو بمیری از آن تو بمیری ها نیست و از این حرفها.

ردصلاحیت ها به خصوص در شهرستانها حتی بیش از انتظار بوده است و در تهران هم تمام مقدمات برای شکست اصلاح طلبان در حال فراهم شدن است و اصلاح طلبان خواسته یا ناخواسته وارد بازی می شوند که از پیش آن را باخته اند. ( آقا لطفا رگ گردنتان متورم نشود و بیخودی هم به بنده فحش ندهید این را خودتان می دانید اما  اعتراف به آن برایتان سخت است )حالم از بعضی ها به هم می خورد. آنهایی که روزی آن حرفها را میزدند امروز دوستان تایید صلاحیت شده را می گویند:" آقا بیایید...شما بیایید شرکت کنید... میدان را خالی نکنید... به رقیب میدان را واگذار نکنید و....". خلاصه  تکرار همان حرفهای تاریخ مصرف گذشته و مشمئزکننده.

چقدر ساده اند بعضی ها.

All men are members of the same body,

Created from one essence

If fate brings suffering to one member,

The others can not stay at rest

You who remain indifferent to the burden of pain of others,

Do not deserve to be called human

حدود شش هفته تا انتخابات 24 آذرماه باقی مانده است و حداقل انتظار از فضای عمومی جامعه,شور و نشاط و رقابتهای سنگین انتخاباتی است اما هرچه بیشتر جستجو می کنیم  کمتر نشانه ای از آنچه گفته شد قابل مشاهده است. گروههای جناح اقتدارگرا از یکسو و اصلاح طلبان از سوی دیگر تنها به رقابتها و درگیریهای درونی خود مشغولند و  نهایتا می کوشند هریک حدااکثر بیش از دو لیست بیرون ندهند.

در مصاحبه ها و گفتگوهایی که در باب انتخابات انجام می شود و اکثرا در خبرگزاری ها قابل مشاهده است تنها به  کلیات و حرفهای تکراری پرداخته می شود و حرف خاصی برای گفتن ندارند. اگر مصاحبه هایی را که سالهای گذشته در انتخاباتها انجام می شد بار دیگر مرور کنیم به نقطه اشتراکی با اتخابات 24 آذر می رسیم و آن این است: حرفها تکراری است. این امر بیش از آنکه نشان از تحرک گروههای سیاسی در عرصه انتخابات باشد, از نوعی سردرگمی و نبود نشاط سیاسی در جامعه حکایت دارد.

بزرگمهر را پرسیدند که سبب چه بود که پادشاهی آل ساسان ویران گشت و تو تدبیرگر اوبودی, و امروز به رای و تدبیر و خرد و دانش تو در جهان نظیری نیست. گفت,سبب دو چیز بود: یکی آنکه آل ساسان کارهای بزرگ به کارداران خرد و نادان گماشته بودند,ودیگر اهل دانش و خردمندان را خریداری نکردند.